HFM

artykulylista3

 

Karłowicz. Philharmonic. Szczecin - Bartłomiej Nizioł

cd07082017 013

Dux 2016

Muzyka: k4
Realizacja: k4
 

Za utwory najbardziej charakterystyczne dla twórczości Mieczysława Karłowicza powszechnie uważa się poematy symfoniczne. Dwa z nich oraz koncert skrzypcowy A-dur op. 8 znajdziemy na płycie Bartłomieja Nizioła – jednego z najznakomitszych polskich skrzypków – oraz Orkiestry Symfonicznej Filharmonii w Szczecinie pod dyrekcją Łukasza Borowicza. Przesycony słowiańskim liryzmem, a jednocześnie młodzieńczą werwą wirtuozowski koncert to sztandarowe dzieło przedwcześnie zmarłego kompozytora. To także jeden z ostatnich pogodnych i optymistycznych utworów w dorobku Karłowicza. O tym, jak odmienny przekaz miała jego twórczość w kolejnych latach, możemy się przekonać, słuchając drugiej części płyty. „Smutna opowieść” dotyczy emocji towarzyszących ostatnim chwilom życia samobójcy. W punkcie kulminacyjnym Karłowicz zaplanował głośny wystrzał z pistoletu. Żal, smutek i tęsknota dochodzą do głosu w trakcie złożonej z trzech motywów melodycznych „Rapsodii litewskiej”. Opartą na wątkach ludowych suitę wieńczy skomplikowany harmonicznie fragment, po którym melodyka powraca do początkowego motywu. Album był nominowany do tegorocznego Fryderyka w kategorii „album roku – muzyka symfoniczna i koncertująca”. Warto go poznać

Robert Ratajczak
Źródło: HFiM 07-08/2017

Pobierz ten artykuł jako PDF

 

Wojtek Szczepanik - Instinct

cd07082017 005

432 Hz 2017

Muzyka: k4
Realizacja: k4
 

Kompozytor i pianista Wojtek Szczepanik w swej twórczości zaciera granice między gatunkami. „Instinct” to rodzaj eksperymentu brzmieniowo-akustycznego. Całość nagrano w XVIII-wiecznej drewnianej kaplicy. Aby osiągnąć zamierzony efekt, pianista obniżył strój instrumentu o 8 Hz, do 432 Hz wobec przyjętych obecnie za standard 440 Hz. Wokół rozstawiono siedem mikrofonów. Pod względem muzycznym mamy do czynienia z utworem o charakterze ilustracyjnym. Minimalistycznym, a jednocześnie ujmującym melodyką i pięknymi harmoniami. Sześcioczęściowa suita skupia się na barwie dźwięku, a jej estetyka i konstrukcja nawiązują do nurtu neoklasyki, zdefiniowanego w XX wieku. W nagrania nie ingerowano elektronicznie, pozostawiając brzmienie maksymalnie czystym i naturalnym. Poza wartością artystyczną, płyta może służyć do testowania sprzętu. Jej cechą charakterystyczną jest naturalność nagrania oraz wrażenie odsłuchu w specyficznej akustyce drewnianego wnętrza. Uważnym uszom nie umknie też wiele cichych pozamuzycznych dźwięków, jak ruch pedałów fortepianu czy szum powietrza.

Robert Ratajczak
Źródło: HFiM 07-08/2017

Pobierz ten artykuł jako PDF

 

Maciej Staszewski - Fantasia Iberica

cd07082017 009

Dux 2016

Muzyka: k4
Realizacja: k4
 

Maciej Staszewski to wyśmienity gitarzysta klasyczny, kompozytor, a także pedagog, związany z Akademią Muzyczną w Łodzi. Jego album „Fantasia Iberica” wypełnia muzyka inspirowana kulturą Półwyspu Iberyjskiego. Artysta gra na 6- i 10-strunowych instrumentach, wykonanych specjalnie dla niego przez cenionego lutnika z Walencji, Amalio Bourgeta. Poza trzema własnymi, Staszewski sięgnął po utwory kompozytorów hiszpańskich i portugalskich, takich jak: Antón Garcia Abril, Carlos Surinach, Joan Manén, Fernando Lopes-Graça i Regino Sainz de la Maza. Kameralna sesja nagraniowa odbyła się we wrześniu 2016 roku w Studiu S-2 Polskiego Radia, pod czujnym uchem reżysera dźwięku Michała Szostakowskiego. W czasie licznych podróży po Półwyspie Iberyjskim Staszewski chłonął tamtejszy klimat, kulturę i obyczajowość. Zdecydowanie odnajdziemy je na tej płycie. Wykonawca korzysta z rozmaitych strojów gitarowych, za każdym razem dopasowując instrument do charakteru kompozycji. Mamy okazję zasłuchać się zarówno w specyficznej melodyce, jak i wyjątkowym brzmieniu instrumentu. Staszewski dysponuje znakomitą techniką, a wykorzystany repertuar czyni płytę bardzo przystępną i komunikatywną.

Robert Ratajczak
Źródło: HFiM 07-08/2017

Pobierz ten artykuł jako PDF

 

Szymanowski - We mgłach. Songs opp. 2, 5, 7, 11

cd062017001

Dux 2016

Muzyka: k4
Realizacja: k4
 

Dorobek pieśniarski Karola Szymanowskiego jest tak obfity, że można z niego ułożyć kilka recitali. Ogromna większość pieśni może być wykonywana i przez głos męski, i żeński. Rafał Majzner wybrał trzy pełne cykle i jedną pieśń z lat 1900-1905 – z okresu, w którym młody Szymanowski był zafascynowany najnowszymi prądami literackimi. Autorami umuzycznionych wierszy, składających się na omawiany tu album, są wyborni pisarze młodopolscy: Kazimierz Przerwa-Tetmajer, Jan Kasprowicz, Tadeusz Miciński i Wacław Berent. Bohater liryczny tych pieśni to człowiek samotny i smutny, przytłoczony groźnym pięknem przyrody i surowością Absolutu. Bezradność wyraża to szeptem, to krzykiem, a skala falowania odcieni nastrojów, między błogością a rozpaczą, jest olbrzymia. Majzner ma głos tenorowy o dość jasnym, przyjemnym brzmieniu. Cechuje go dobra dykcja i wysoka kultura śpiewu. Trudno się jednak oprzeć wrażeniu, że ten ceniony solista Opery Wrocławskiej lepiej się czuje w świecie muzyki operowej niż w kameralistyce. Podchodzi do pieśni Szymanowskiego z rewerencją i pewną nieśmiałością. Interpretacje lokuje w bezpiecznej strefie średnich temperatur emocji; po piana, a tym bardziej po forte, sięga sporadycznie; niechętnie eksperymentuje z barwą głosu. Tam, gdzie daje się ponieść słowom i melodii, efekt jest imponujący (zwłaszcza w „Mojej pieśni wieczornej” i „Łabędziu”). Warto poznać ten album.

Hanna i Andrzej Milewscy
Źródło: HFiM 06/2017

Pobierz ten artykuł jako PDF

 

Philip Glass - Piano works

cd062017020

Dux 2016

Muzyka: k4
Realizacja: k4
 

Philip Glass należy do najbardziej znanych współczesnych kompozytorów. Bywalcy sal koncertowych szczególnie cenią jego symfonie. Wielbiciele opery zachwycają się jego wyobraźnią sceniczną, a kinomani uwielbiają jego muzykę pisaną do filmów lub adaptowaną dla soundtracków. Podstawowy środek minimalizmu, czyli długotrwała powtarzalność odcinków o podobnym rytmie i melodii, stał się znakiem rozpoznawczym stylu Glassa i przysporzył mu fanów – tych, którzy w muzyce szukają nie tyle wartkich, wielowątkowych opowieści, co ewokowania nastrojów. I właśnie pojęcie klimatu najlepiej opisuje przedstawianą tu płytę; zgodnie z przesłaniem kompozytora: „Muzyka to miejsce tak rzeczywiste jak Chicago lub dowolne inne, o którym chcesz pomyśleć”. Na krążku znalazła się twórczość fortepianowa Glassa – wybór etiud i dwie odsłony fragmentu otwierającego „Glassworks”. Przywołanemu wyżej dźwiękowemu obrazowi wielkiego miasta najbardziej odpowiada etiuda nr 18. W stan katatonii może wprowadzić etiuda nr 5, zaś pozytywny napęd całemu dniowi nada nr 13. Melancholikom miód na serce wleje etiuda nr 4, pobrzmiewająca Schubertem. Monotonne „Opening” z „Glassworks” w finale jest nie do poznania. Dzieje się tak za sprawą urozmaicenia dynamiki (czterominutowe crescendo, kulminacja, dwie minuty gaśnięcia ku pełnemu odprężeniu) i dodania kwartetu smyczkowego. Znakomita interpretacja islandzkiego pianisty Vikingura Ólafssona sprawia, że do tej płyty chciałoby się wracać często i na długo

Hanna Milewska
Źródło: HFiM 06/2017

Pobierz ten artykuł jako PDF

 

HarpsichorDuo - Johann Sebastian Bach, Wilhelm Friedemann Bach, Wolfgang Amadeus Mozart

cd062017008

Dux 2016

Muzyka: k4
Realizacja: k4
 

Na płycie polsko-japońskiego duetu klawesynowego znajdziemy kompozycje o charakterze wirtuozowskim, stworzone w czasach świetności tego instrumentu. Jego specyficzne, metaliczne brzmienie z krótkim pogłosem czyni go wyjątkowo trudnym do opanowania, szczególnie w kameralistyce. W wielu kompozycjach rolę klawesynu ograniczano do partii basso continuo, a więc harmonicznej podstawy kompozycji. Sporo twórców pisało jednak utwory przeznaczone specjalnie na ten instrument, a nawet na dwa. Sięgają po nie tylko wyjątkowo doświadczeni wirtuozi. Omawiana płyta zawiera utwory na dwa klawesyny, autorstwa Johanna Sebastiana i Wilhelma Friedemanna Bachów oraz Wolfganga Amadeusza Mozarta. Elżbieta Stefańska i Mariko Kato grają z energią i doskonałą artykulacją. W mistrzowskim stylu przeprowadzają nas przez pełen dialogujących ze sobą partii koncert J. S. Bacha, delikatną i subtelną sonatę W. F. Bacha, z pięknymi unisonowymi motywami, oraz najpopularniejszą w tym zestawie sonatę Mozarta, bardziej znaną z interpretacji fortepianowych. Utwory brzmią majestatycznie i ciepło, a kolejne odsłuchy przynoszą równie silne doznania.

Robert Ratajczak
Źródło: HFiM 06/2017

Pobierz ten artykuł jako PDF